Puna en Coca

Ik wil om te beginnen iedereen danken voor de verjaardagswensen via de waarbenjij.nu reacties, facebook, linkedin, google+. Hartverwarmend, dank je wel.

Mijn verjaardag was een reisdag, vertrokken uit Ushuaia in wat sneeuwbuitjes, eerst naar Buenos Aires en onmiddellijk door naar Salta. Gelukkig alles op tijd, koffers zijn er ook. Je weet maar nooit met die aansluitingen en je bent zo een dag kwijt. Temperatuur: heerlijk.

Met de taxi naar hotel en daar wachtte een ontroerende verrassing. Op de kamer stond een fles wijn, hapjes, kaart en grappige foto te wachten, geregeld door Paul, Aniek en Rob en tevens Jan en Lis Lettinga. Gebeld met Rob en Paul, leuk. De avond was super gezellig, Salta een oud koloniale stad met aantrekkelijk centrum en het typische Latijns-Amerikaanse plein. Heerlijk en gezellig gegeten op het plein, na de frisse en soms koude dagen in Patagonie een verademing. Eigenlijk een heel fijne verjaardag, Wilhelmien had me zeer origineel verrast met een filmpje waarop ze een kado aanbood.

We hadden al telefonisch contact met onze gids voor de komende 6 dagen, Mariano. Voor maandagmorgen 09.00 uur afgesproken. Wat staat er op het programma? Een 6-daagse privé excursie met 4x4 auto naar de Puna, de spectaculaire hoog-"vlakte" in de Andes waar je beter niet op eigen houtje naar toe gaat. Jan Lettinga schreef ons: "geniet van de Puna, een uniek gebied waarvan niet veel mensen het voorrecht hebben het te leren kennen". Zijn website en onze eigen ervaringen in Chili hebben ons tot de keuze voor deze 6 dagen gebracht.

Maandagmorgen: regen in Salta, mmh.....maar eenmaal aan het rijden ontmoetten we snel de zon. Kennisgemaakt met Mariano, altijd spannend of je de klik vindt met elkaar. De eerste indrukken zijn goed. Salta uit, een eerste traject naar Cafayate, met 190 km een relatief kleine afstand, een rustige dag, nog allemaal verharde weg. Na de eerste 110 km door de groene vlakke Salta vallei (tabak en mais) kom je plotseling in de Quebrada de las Conchas --> de kloof van de schelpen. Het landschap verandert zéér abrupt met bergen en reusachtige, eeuwenoude, metershoge cactussen. De volgende 70 km worden met iedere kilometer spectaculairder, rode rotsen en bergen. Via de Gargantes del Diablo (de keel van de duivel) en El Anfiteatro rijd je op het eind door een bijna Grand Canyon-achtige omgeving. Onderweg nog naar een kleine wijnboerderij geweest waar we heerlijke Malbec proefden en kochten, lunchen bij een superdeluxe bodega en nog eens naar een bekende winery met veel proeven (hik).

Op voorstel van Mariano in de avondzon terug naar het spectaculairste deel van de Quebrada de las Conchas. We tikten vandaag de 30 graden al aan, wat een enorrum verschil met Patagonie. Een rustige dag?
En Mariano......dat lijkt een toffe gast, erg belangrijk, je doet het toch met zijn drieën.

Dinsdag, de 2e Puna dag. Een voorafje: waanzinnig!! Na ongeveer 180 km door dorpjes met zanderige "hoofd"straat, veel wijn- en landbouw, wordt het anders, héél langzaam stijgen en op ongeveer 3000 meter hoogte verandert het landschap spectaculair, de Puna. Er is weinig vergelijkbaars, je rijdt tussen 3500 en 4000 meter maar dat lijkt helemaal niet zo. Het landschap om je heen heeft allerlei kleuren, bizarre uitzichten, je overziet rondom vele tientallen kilometers en ziet in de verte een enkele besneeuwde Andes top die dus erg hoog moet zijn, meer dan 6.000 meter. Vicunias, choikee's (emoes), een condor in de lucht. Het is zoooooo moooooiii, betoverend, hier deden we het voor.

Na 70 of 80 km door dit landschap (hier is echt niemand) naderen we El Peñon, ongelooflijk dat hier mensen wonen, ondanks de uitzichten zie je het dorpje pas in de laatste km. Een simpele oase, klein, 200 inwoners. Hier is ons verblijf voor de komende 2 nachten. Met de lokale kinderen in de school gezongen en tijdens een wandeling tussen de stoffige huizen verleid tot het kopen van een lot van kinderen, we kunnen een kip winnen.
Van hieruit morgen een trip en die belooft heel veel........

Woensdag. 150 km onverhard in 9 uren, de weg wordt een spoor, het spoor wordt een piste en soms geen piste meer! De 4x4 is onmisbaar. Ons lastigste punt is hoe we dit gaan beschrijven.
Dat lukt gewoon niet.

We doen het met losse woorden en zinnen:
tot 4800 meter hoog
duizenden flamingo's
koud maar met een sterke zon
0 mensen, 0 auto's, onvoorstelbaar, om 16.00 uur de eerste auto gezien, bij terugkeer bij onze hosteria!!!
lagunas bizarre kleuren, zeer spectaculaire omgeving, met níets te vergelijken
de foto's zullen het bewijs moeten leveren

Geen van de dorpen en sowieso de Puna is beschreven in de Lonely Planet, dat klopt: het ís niet te beschrijven, de Puna is waanzinnig mooi en apart, nog 3 dagen.

Trouwens: we kauwen al 2 dagen coca blaadjes, tsja, het is tenslotte Zuid-Amerika. Goed tegen hoogteziekte.

N.b. de foto's komen een volgende keer, want we hebben maar een flinterdun internet-lijntje!

Ciao

Wilhelmien en Jan